- Wanneer ga je eigenlijk trouwen?
- Wie, ik?
- Ja?
- Trouwen? Met jou, bedoel je?
- Euhhh nee hoor, hahahaha
- Met wie dan?
- Ja, je moet wel iemand hebben om mee te trouwen misschien
- Dat zou het wel gemakkelijker maken, ja
- Dus?
- Ik kijk eerst wel even of ik iemand tegenkom dan. Die aardig is.
- Ik ga nooooit trouwen.
- Nou, dan ik ook niet.

- So, I have this friend, he is a photographer and he is too good…
- …- ‘very’ good.
- Yeah he is too good!
- No, I mean, you have to say ‘very’ good, ‘too’ means something else.
- No, I say ‘too’ because it is better than ‘very’. It is a lot of ‘very’
- No, it’s not.
- Well, anyway, so this girl I am talking about, he is -…
- ‘She’. If it is a girl, you have to say ‘she’…-
- Well, Sheeeeeee then, she, she, she. Oh my god Olga, these are my neologisms! Just shut up!

Wie zei dat alle vliegvelden op elkaar lijken? Op Imam Khomeini International Airport in Teheran kun je je uren vergapen aan Perzische tapijten, beschilderde kamelenbot, cd’s van Richard Clayderman en met de hand ingelegde dingendoosjes. Ergerlijk alleen dat er altijd net een mafkees voor je aan de beurt is die een megagrote bestelling tapijten tracht te doen. Op het vliegveld. Goed, ook ik moet van de stapels vilten bankbiljetten af die per stuk twaalf cent waard zijn. Op de een of andere manier is elk vliegveld uitgerust met diamantwinkels, kledingzaken en tassenwinkels en zijn luchthavens nog de enige werelden waar Swatch nog hip is.

Willekeurig uitgestrooide mensen. Een mollige Italiaan met ongeschoren kin draagt een Marilyn Manson shirt. Backpackers met derde-wereld-proof schoeisel. De glamour van reizen gaat er zo wel af. Overal reizigers die tollen van de slaap en een weeïge lucht verspreiden van te veel koffie, bier of kantenklaarbroodjes. Op het vliegveld wordt de mens teruggeworpen op de basismens, die om wat voor reden dan ook een stuk handbagage met zich meezeult dat de gehele periode niet wordt aangebroken.
Achter ons trekt een man hysterisch aan zijn sigaret, hoewel dat niet mag. Aan de andere kant, de man zal heus zijn hand niet riskeren, misschien hooguit een passende straf als amputatie van één long ofzo.

De onbegrijpelijke plakkerigheid die samen gaat met reizen. In een vettige reiscocon proberen tot het bot verveelde mensen een houding te vinden op plastic kuipstoeltjes. Want in dit niemandsland zonder tijd, zonder daglicht, zonder besef in welk land je bent of in welke stad, laat staan welke bestemming je ook al weer had, hier is wachten de hoogmis. Om onduidelijke redenen is er geen comfort te vinden op het vliegveld. Geen zachte ligbedden, geen tweezitbanken of gezellige cafeetjes.
Wel Gucci-winkels zo ver het oog reikt, diverse gebedsruimtes, zonnebrillen, creditcardmaatschappijen, handgemaakte souvenirs en een onmenselijke hoeveelheid drank, sigaretten en chocolade.

Alles is weer vergeten als je uiteindelijk vliegt. Doorzetten, nog even doorbijten, maar nu gáán we tenminste. Alles is zo volstrekt gewoon. Behalve misschien het minutenlange decor van de slordig opgespoten slagroomslierten die de Alpen schijnen te zijn.

[restje tekst, gevonden in laptop, getikt in feb 2008]

Naar de trein fietsen. Of nee, met de bus want anders staat die fiets daar weer. Kaartje kopen – een enkeltje, de enige keer dat je eens een enkeltje neemt – , uitstappen op de luchthaven. Naar de balie, paspoort geven. Tas afgeven. 13 kilo. Door veiligheidscontrole. Riem uit, handbagage op lopende band. Laptop ook. Rondlummelen in taxfreewinkels, wachten tot toegang naar vliegtuig open is. Steeds kijken of alles er nog is. Laptop, portemonnee, paspoort. Alles is er. Niks wordt gejat.
Gelaten dringende medepassagiers observeren. Opstijgen. Even bang voor ongelukken – oh nee die gebeuren bij de landing. Tijdschriften en kranten lezen, ambitieus meegezeulde roman blijft ongelezen in handbagage. Landing. Weer geen kaping, aanslag of neerstorting – nog in leven. Bij overstappen blijkt aansluitende vlucht afgelast. Vliegmaatschappij verzorgt hotel plus dinerbon plus taxi in vreemde stad. Taxi naar stadscentrum. Ronddolen, koers van lokale valuta berekenen, tenslotte toch geld opnemen. Te veel uitgeven. Steeds kijken of alles er nog is. Laptop, portemonnee, paspoort. Alles is er. Niks wordt gejat.
Verkeerde restaurant uitzoeken. Bier drinken zonder gezelschap. Vroeg naar hotel. Tegen beter weten in door een parkje wandelen in het donker, om af te snijden. Toch een angstig gevoel krijgen. Er gebeurt niks. Laptop, portemonnee, paspoort. Alles is er. Niks wordt gejat.
Een bus nemen. Precies in de juiste bus zitten. Hotel blijkt twee haltes verder. Slapen, te lang slapen, te laat opstaan, ontbijtbuffet nog vijf minuten meemaken om abrikozen uit blik te eten. Bus nemen. Nog tien uur stukslaan. Kerk. Kerk in. Kerk uit. Museum. Museum in. Museum weer uit. Steeds kijken of alles er nog is. Laptop, portemonnee, paspoort. Alles is er. Niks wordt gejat.
Besef dat elektra thuis nog aanstaan en melk in ijskast aan het verzuren is en vuilnis had moeten buitengezet. Koffie in ‘Double Coffee’ keten. Waterige cappuccino. Duits ouder echtpaar schuift ongevraagd aan aan zelfde tafel. Bestelt zwarte koffie. Duits ouder echtpaar vertrekt, betaalt met Visa. Aan andere tafel zit lokale Frits Abrahams. Tweed jasje, wijdvallende jeans, bril, achterover gekamd haar, rimpelend. Zit in journalistencafe. Laatste drie edities lezen van De Groene en VN. Uit raam kijken. Stad lijkt op alle Europese steden samen. Scandinavische vrouwen, Russische oma’s, Tsjechische biertuinen, Poolse hip, Sovjetkeuken, Duitse architectuur, Franse boulevards, Oostenrijkse konditoreien. Spandoeken en posters met onbegrijpelijke aansporingen, of verwensingen. Afvragen wat ‘Jaunums!’ of ‘Viedoklis!’ betekent.
In park zitten om boek te lezen. Te koud. Toch de kerktoren op. Geen zin in weer koffie. Naar hotel. Bagage ligt in een afgesloten hok. Niks ontbreekt. Laptop, portemonnee, paspoort. Alles is er. Niks wordt gejat.
Naar vliegveld. Twijfel bij inchecken: ‘Heeft iemand anders bij uw bagage gekund’ – toch ‘nee’ invullen. Uur te vroeg. Door douane, dan weer naar buiten. Horeca bij aankomsthal inspecteren. Weer door douane. Internetuur kopen, na mail lezen geen raad weten met overige 55 minuten. Skypen. Facebook scrollen. Blik bier leegdrinken. Niet kunnen roken. Overwegen om weer naar aankomsthal te gaan en de buitenlucht. Dinerbon verzilveren bij pizzahut. Blijkt ongeldig. Toch betalen. Te veel betaald. Glas bier bestellen. Al beseffen dat er geen tijd meer is. Generen als naam wordt omgeroepen. Gate blijkt verder dan gedacht. Frankfurter Allgemeine meegrissen. Halfleeg vliegtuig. Aan het raam zitten. Oogcontact met Duitse jongen. Trouwring. Leest Coetzee. Condooms vergeten. Zonnebrand trouwens ook. Nog drie uur voor de landing. Alleen dan kan er wat misgaan.

Voor…

… en na

Door het raam in cafe Pacific Parc kan ik mijn huis zien. Ik kijk zo de straat in die de mijne kruist. Ja, ik kan net zo goed thuis zitten. Sterker nog: daar kan ik een sigaret roken en gratis koffie drinken. Er zitten ook geen krijsende baby’s of hip-babbelende jongens die ‘event-concepten’ uitdenken. Ook voelt het wat ongemakkelijk, er zitten nog vier andere mensen (mannen) achter laptops die elk een tafel bezet houden met één cappuccino – het heeft iets genants en ik weet niet waarom. De muziek is net iets te eclectisch om in een concentratieroes te geraken en ik wou dat ik een soort pet op had of oordoppen om mijn hersenen bij elkaar te houden in een soort richtingsfocusaandacht ofzo. Hopelijk heeft wel iedereen mijn nieuwe (kringloop)jasje gezien en nieuwe rode (kringloop) posttas waar de laptop zo mooi exact in past.
Die jongens naast mij overwegen nu een ‘stukje nieuwe media’ en ‘ideeborden’ en ik vraag me af of al die hippe ‘cultureel adviesburo’-tjes met namen als (pindakaas, vliegende lul of piratenbaai) in de Westergasfabriek nog een lang leven beschoren zijn: voor zover ze al niet overbodig waren, zijn ze het nu helemaal. Die dame die ‘Que sera’ zingt door de speakers had vast wat anders in gedachten. Hier, het is alweer drie uur. God waarom kan ik me nooit eens normaal concentreren en een stuk afmaken!!!!

Misschien omdat het plotseling lente is. Misschien omdat het te makkelijk is, en omdat alles leuk lijkt als de zon schijnt. Maar stiekem kan ik wel een beetje genieten van de Crisis.
Ook de stukjestikkers zoals ik zijn niet helemaal ongeschonden uit de strijd gekomen en van gouden handdrukken noch bonussen stond melding in ons contract. Opdrachtgevers knijpen ‘m, smeren ‘m, schrappen pagina’s en hanteren het toch legale ‘Eigen Volk Eerst’beginsel.
Dat mag, het maakt de portemonnee er niet voller op, maar hey, ik ben er wèl bij: de trend die kredietcrisis heet. Eindelijk een hype die geen geld of het inleveren van goede smaak of persoonsgegevens kost- we zijn in één klap hip, zonder moeite!
Stel je voor dat je een gewoon iemand met een veilige baan bent, die nog jaren kan doorwerken; zo iemand bij de overheid voor wie er niks zal veranderen behalve dat wellicht het jaarlijkse kartweekend ineens wordt ingekrompen tot een korte borrelavond met buffet. ,,Je zou maar de crisisjaren ’08-’14 hebben meegemaakt en er niks van hebben gemerkt”, smalen je kleinkinderen decennia later in het cafe. Nee, dat zal mij niet overkomen! De laagconjunctuur ervaar ik in volle glorie! Ik ben er bij! Zelfs het uitzendbureau heeft geen cateringklussen, de hotels lopen leeg en congressen worden uitgesteld.
Je bent wel de hele dag over geld aan het denken, dat is wat knorrig. En ‘even snel een broodje halen’ blijkt ineens een rib uit je lijf: VIER EURO?! Daar kun je thuis een heel brood van beleggen!
Maar nu is het dus mooi weer en de zon schijnt gratis. Andere mensen zoeken een terras op, maar dat is te duur, dat bewaren we voor een bijzondere gelegenheid. Nu zit ik bij vriend Eijsbol op het balkon en we drinken huiswijn van de Hema, of blikken bier van de Lidl, en kijken naar het oudhollands theater van zijn galerijgenoten in plaats van naar de gekken in het café.
De verleiding om toch even in de kroeg te gaan kijken is groot, net als het snakken naar een romige, veel te dure kop koffie van de Coffee Company – maar we houden vol. Als een soort junkies kicken we af van terrassen: nee, niet doen, doorfietsen, laat die telefoon in je zak, er is niks mis met binnenzitten, morgen is er weer een dag, we hebben de hele zomer nog.
Zelf cateren is goedkoop en ook leuk. En het is leuk. Want roken mogen we nog wel, werkloosheid en dreigend faillissement is niet het moment om te stoppen met een stressverlagende gewoonte (ministertje Klink, berg je maar voor de gezondheidsgevolgen van de recessie, nu iedereen het thuis op een zuipen zet en geen sigaret onbenut laat). Vanavond eten we weer diepvriespizza of iets gekruids met kikkererwten.
Er is strijd en doorzettingsvermogen voor nodig: een cold turkey van clubsandwiches, overpriced fluitjes bier en verkeerdekoffies. Ineens weten wij, de Crisislijders, waar het Echte Leven om draait: de zon, goedkope wijn en een eenvoudige galerij op het zuiden – we zijn hip en happening, middenin het brandpunt van de actualiteit. De Crisistijden ver vooruit!

TOTAAL andere opstelling

Heeele kleine tomatenplantjes

Rebellie merkt op dat ze best vaak ‘grappig’ zegt in plaats van ‘afschuwelijk, maar dat klinkt zo onaardig’. Voorbeelden te over: “wat een grappige tuniek heb je daar aan”, “je hebt je kind Annelies genoemd? Grappig”, of “grappig dat je nog steeds met hem samen bent”. Zelf ben ik totaal in de ban van grappige dingen. Vrijwilligerswerk bij een kringloopwinkeltje van de buurtkerk met alleen maar doodarme, afgekeurde, gedrochtelijke mensen? “Grappig”. Op bezoek bij de bijbelboot waar 350 jongeren twee jaar van hun leven doorbrengen om het Woord Gods over de wereld te verspreiden? “Grappig”. Lekker wandelen in Teheran? “Grappig”. En scherpoogje R. spant de kroon: “Binnenkort ga ik eens fotograferen in de steenkolenmijnen van China. Lijkt me wel grappig”